Narkotyki, nadmierna prędkość i śmierć niewinnej kobiety

Jechał po narkotykach, zginęła kobieta, a kierowca wciąż jest na wolności
Narkotyki, nadmierna prędkość i śmierć niewinnej kobiety
Dodaj do preferowanych źródeł w Google
Miał jechać pod wpływem narkotyków i przekroczyć dozwolą prędkość. Doszło do wypadku. Zginęła kobieta, dwie osoby zostały ranne. Dlaczego prokuratura nie wnioskowała o tymczasowe aresztowanie?

19 lipca 2023 roku życie pani Agnieszki wywróciło się do góry nogami. Kobieta była wówczas w ósmym miesiącu ciąży. Ze swoją mamą, panią Sabiną, pojechała autobusem do lekarza. Transport powrotny samochodem zaoferowała im przyjaciółka kobiety. 

- Siedziałam z przodu jako pasażer, a moja mama siedziała z tyłu – opowiada kobieta.

Doszło do wypadku.

- Pamiętam, że nie mogłam oddychać. Pani Krysia, przyjaciółka mojej mamy, wysiadła z auta, chciała otworzyć nam drzwi, ale nie dała rady, byłyśmy zakleszczone – relacjonuje pani Agnieszka. I dodaje: - Niestety mama w pewnym momencie przestała oddychać. Nagle zbiegli się ludzie. Wyciągnęli ją i zaczęli reanimować. Widziałam dym, krzyczałam do ludzi, żeby nas wyciągnęli.

Skutki wypadku

Obie kobiety trafiły do szpitala z ciężkimi obrażeniami ciała. Pani Agnieszka doznała m.in. złamania biodra, urazów miednicy i klatki piersiowej. Długo nie wiadomo było, czy jej nienarodzonemu dziecku nic nie zagraża.

- Kiedy przyłożyli mi głowicę od USG i usłyszałam, że serce nadal bije, to była to ogromna ulga. Ale dalej nie wiedziałam, co z mamą. W pewnym momencie przywieziono kobietę. Mówię: „Mamo?!”. Ale to nie była moja mama – przywołuje nasza rozmówczyni.

Obrażenia 69-letniej pani Sabiny były na tyle rozległe, że mimo wysiłków lekarzy kobieta zmarła.

- W dzień pogrzebu mamy trafiłam na OIOM. Jak wyszłam ze szpitala, to pierwsze co, to pojechałam na cmentarz. Zaczęłam płakać, właściwie to nie był płacz, to było wycie – wspomina pani Agnieszka.

Kierowca miał jechać po narkotykach

Po kilku dniach do pani Agnieszki zaczęły docierać informacje o jadącym mercedesem sprawcy wypadku. To 39-letni wówczas Paweł K. Miał znacząco przekroczyć prędkość i być pod wpływem narkotyków. Już w dniu zdarzenia wiadomo było także, że w ciągu poprzednich 5 lat otrzymał aż 8 mandatów karnych za przekroczenie prędkości.

- Chodzi o znaczne przekroczenia prędkości. Co więcej, wobec sprawcy tego zdarzenia wydano przynajmniej raz decyzję o zabraniu prawa jazdy. Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności, zastosowanie tymczasowego aresztowania było racjonalne – przekonuje radca prawny Sławomir Drapała, pełnomocnik pani Agnieszki.

Sprawcy grozi kara 12 lat pozbawienia wolności. Choć tymczasowy areszt w takich sytuacjach jest niemal regułą, prokuratura nie wystąpiła z właściwym wnioskiem. Wobec mężczyzny zastosowano poręczenie majątkowe, zakaz opuszczania kraju oraz dozór policji, który po roku ograniczono do stawiania się w komisariacie jedynie raz w miesiącu. Paweł K. pozostał na wolności.

- Wypadki się zdarzają. Są różne sytuacje, ktoś jedzie z chorym dzieckiem do szpitala, ktoś jedzie z rodzącą żoną i zdarza się wypadek. Ale to jest zupełnie coś innego. Jak ktoś wsiada po alkoholu czy jakichś środkach, to jest to dla mnie potencjalny morderca – podkreśla pani Agnieszka.

Oskarżony jest prezesem firmy zajmującej się maszynami rolniczymi. Spotykamy się z nim pod pretekstem zakupu ciągnika.

- Jest mi bardzo przykro z powodu wypadku. Byłem trzeźwy w 100 procentach – stwierdził mężczyzna.

Dlaczego prokuratura nie wnioskowała o tymczasowy areszt?

W dniu wypadku Paweł K. był już znany organom ścigania. Trzy miesiące wcześniej został oskarżony o oszustwo, a policja prowadziła sprawy o znęcanie się nad osobą najbliższą oraz o znieważenie funkcjonariusza publicznego. Dlaczego zatem prokuratura potraktowała go tak łaskawie?

- W momencie pierwszego przesłuchania podejrzany sam stawił się na czynności procesowe, przyszedł sam do prokuratury. Został mu przedstawiony zarzut spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym. Na moment tamtego przesłuchania brak było przesłanek do wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania – stwierdza prok. Izabela Oliver z Prokuratury Okręgowej w Toruniu.

- Opinia toksykologiczna była znana prokuraturze 28 lipca, czyli 9 dni po zdarzeniu, a zmiana zarzutów nastąpiła dopiero ponad dwa lata później – zwraca uwagę reporterka Uwagi! Ewa Wąsek.

- Ta opinia była jednym z wielu dowodów, które były gromadzone w tej sprawie – odpowiada prok. Izabela Oliver.

Po ponad dwóch latach, w styczniu 2026 roku, akt oskarżenia trafił do sądu. Podczas pierwszej rozprawy oskarżony złożył propozycję mediacji, które sam zerwał po kilku miesiącach. Sąd wyznaczył kolejny termin rozprawy. 

- Nieoczekiwanie oskarżony wypowiedział pełnomocnictwo procesowe swojemu pełnomocnikowi, a więc był tak naprawdę bez obrońcy. Sąd nie miał wyjścia i musiał odroczyć sprawę – mówi radca prawny Sławomir Drapała. I dodaje: - Na pewno jest to jakaś forma unikania procesu. Szczególnie, że na następnej rozprawie mieliśmy do czynienia z kolejnymi nieoczekiwanymi okolicznościami.

Na kolejnej rozprawie stawili się obrońcy oskarżonego, ale samego Pawła K. zabrakło.

- Jeden z obrońców otrzymał SMS-a, że oskarżony się nie stawi z uwagi na to, że jest w szpitalu. I to był SMS nie od oskarżonego, tylko od jego partnerki – mówi Jędrzej Czerwiński, prezes Sądu Rejonowego w Toruniu. I dodaje: - Próbowaliśmy to weryfikować, to miał być jakiś wypadek. Okazało się, że to nie wypadek drogowy, tylko domowy.

Wypadek domowy to, jak się okazało, nieszczęśliwy upadek z drabiny chwilę przed rozprawą.

- Jak mógł spaść z drabiny w czasie, kiedy powinien być w drodze do sądu? – dziwi się pani Agnieszka.

- W związku z tym sąd zobowiązał obronę do przedłożenia dokumentacji lekarskiej, która potwierdzałaby tę okoliczność. Taka dokumentacja do nas wpłynęła – mówi sędzia Jędrzej Czerwiński.

- Widzieliśmy ten dokument i mamy wątpliwości związane z przedstawianą dokumentacją medyczną. Na pewno będziemy składać wniosek o szczegółowe wyjaśnienie tej sytuacji – zapowiada radca prawny Sławomir Drapała.

- Żyję w lęku i permanentnym stresie. Nie wiem, co przyniesie kolejna rozprawa – mówi pani Agnieszka. I dodaje: - Moja mama już nie wróci. Już nie przyjdzie do mnie, nie przyjdzie do swoich wnuków. Nie ma jej już od trzech lat. A ja nie mogę dać jej w spokoju odejść.

- Chciałabym, żeby on poczuł, że coś stracił. Zostaje mi tylko wiara, że sprawiedliwość wróci – kwituje nasza rozmówczyni.

Więcej reportaży Uwagi! na Player.pl>>>

Autorka/Autor: wg
Reporter: Ewa Wąsek