Reportaże

Basia, Piotr, Ewelina, Adam, Robert, Izabela. Kim byli ci, którzy odeszli i kim są ranni?

Zespół autorów

Dorota PawlakMagdalena ZagałaJoanna Bukowska

|

10.11.2026, 20:10

Ponad 15 tysięcy osób wzięło udział w Marszu Ciszy w Krakowie. Mieszkańcy, ludzie z całej Polski i turyści przyszli oddać hołd ofiarom i rannym w sobotnim zamachu.

24-letni zamachowiec w ubraniu taktycznym i hełmie na głowie pojawił się w czarnym subaru na płycie rynku. Zatrzymał się i tu z półautomatycznego karabinka oddał pierwsze strzały do przechodniów. Potem ruszył. Na linii jego ognia znaleźli się między innymi dorożkarze.

- Dowiedziałam się, że Basia jest postrzelona w głowę. Okazało się, że ma w sumie cztery kule. Jedna była 5 milimetrów od aorty, druga koło kręgosłupa, trzecia trafiła w głowę, czwarta w pośladek. Piotr, nasz dorożkarz, jest w najgorszym stanie. W stanie krytycznym. Dostał dwie kule w klatkę piersiową i jest dalej w śpiączce. Kolejne dwie dziewczyny, które ucierpiały, to Marta i Agnieszka – opowiada Dorota Litwicka, prezeska Stowarzyszenia Dorożkarzy Krakowskich.

Pani Marcie i pani Agnieszce pomocy udzielał pan Eryk, siostrzeniec dorożkarek.

- Zadzwoniła do mnie ciocia i powiedziała: „Eryk, strzelają! Są tu martwi ludzie. Przyjeżdżaj”. Początkowo pomyślałem, że to żart – mówi pan Eryk.

Mężczyzna szybko dojechał na ulicę Sławkowską.

- Jedna ciocia była już wkładana do karetki. Druga powiedziała, że ma ranę powierzchowną i żeby zająć się bardziej rannymi. Wokół leżeli martwi ludzie, inni byli ranni. Ona myślała, że tylko ją drasnęło, więc dorożką zaczęliśmy uciekać pod Teatr Słowackiego. Wtedy okazało się, że ciocia ma poważną ranę szyi – opowiada pan Eryk.

- Cała dorożka była we krwi, jak z horroru. Nie wiedzieliśmy, czy nie ma drugiego zamachowca. Cały czas słyszeliśmy strzały – relacjonuje mężczyzna.

- Próbowałem powiedzieć ludziom, żeby nie szli na rynek, że zamachowiec zabija ludzi. Ale mi nie wierzyli, myśleli, że to jakiś film, że ktoś strzela petardami. Śmiali się ze mnie. Myślę, że mamy jeszcze dużą lekcję do odrobienia, jak reagować w takich sytuacjach i jak dbać o siebie i bliskich – ocenia pan Eryk.

Obie ciocie pana Eryka przeżyły zamach na krakowskim Rynku.

- Ciocia, która była ranna w szyję, już wyszła ze szpitala. Ma obolałą szyję i założony kołnierz. Czeka ją długa droga, by psychicznie wrócić do siebie – mówi.

- Z kolejni ciocia Agnieszka została ranna w nogę, w udo oraz w dłoń. Niestety, jeden palec trzeba było amputować. A noga jest w takim stanie, że będzie musiała od nowa uczyć się chodzić. Jest jeszcze w szpitalu, wczoraj miała kolejną operację, żeby usunąć odłamki pocisków – dodaje pan Eryk.

- Lekarz wspominał, że zamachowiec używał specjalnej amunicji, która jak wchodzi w ciało, to rozszarpuje mięśnie. Wyrządza bardzo duże szkody – mówi mężczyzna.

Za dorożkami na jednej z marmurowych ławek siedziała 47-letnia pani Ewelina. Do Krakowa przyjechała z przyjaciółmi na weekend. Stała się kolejną śmiertelną ofiarą zamachowca. Pochodziła z Podkarpacia. Kilka lat temu wróciła ze Stanów Zjednoczonych.

- Ewelinkę wspominam bardzo miło. Zawsze opowiadała o podróżach, o Morzu Śródziemnym, o pobycie w Peru, Stanach Zjednoczonych. Zawsze biła z niej energia. Zawsze była elegancka i modnie ubrana. Miała w sobie moc. Zawsze była bardzo pogodna – mówi Jan Maroń, nauczyciel pani Eweliny.

Pani Ewelina była też zaangażowana w działalność Szlachetnej Paczki.

- Zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Była bardzo pomocna. Była takim promyczkiem w naszej „paczkowej” rodzinie. Zawsze wnosiła wiele uśmiechu. Uwielbiała kontakt z drugim człowiekiem, w szczególności z dziećmi – mówi Anastazja Pachwał, koordynatorka Szlachetniej Paczki.

Sekundy zdecydowały o życiu pana Adama, który sprzedaje pamiątki na Rynku. Zdołał uciec, ale kula zamachowca dosięgnęła jego kolegę, pana Roberta. Miał 51 lat, był sprzedawcą kwiatów, wcześniej pod Sukiennicami sprzedawał obrazy.

- Zobaczyłem to nieszczęsne subaru i wystającą z niego lufę, z której ktoś strzela. (…) Zaczęliśmy uciekać do pobliskiego sklepu, do Zary, kierowca to zobaczył i przyspieszył – opowiada pan Adam. I dodaje: - Powiedziałem: „Robert, uciekamy!”. On biegł za mną, ale niestety zamachowiec go postrzelił. Ja szybko położyłem się na ziemię.

Gdy pan Adam wyszedł ze sklepu, zobaczył straszny widok.

- Leżał blady, nie dawał znaków życia. Już go tam reanimowali. Było już skupisko ludzi. Pytali mnie, co się stało, ale byłem tak roztrzęsiony, że nic nie mogłem powiedzieć. Postrzelili go przy samym wejściu. Zabrakło mu dosłownie kilku sekund – mówi pan Adam. I dodaje: - Być może mi życie uratował i za to mu bardzo dziękuję.

W złym miejscu i w złym czasie znalazła się malarka z Chodzieży. 53-letnia Izabela Woźna przyjechała do Krakowa na swój wernisaż w jednej z galerii. W sobotę razem z przyjaciółkami spacerowała po Rynku. Osierociła czworo dzieci: trzech synów i córkę.

- Zapamiętam ją jako bardzo pozytywną, szaloną dziewczynę – mówi pani Hanna, krewna pani Izabeli.

Dodaje, że ostatni raz widziały się na 84. urodzinach jej babci.

- Wtedy Iza powiedziała mi, że jedzie na wystawę do Krakowa. Planowała wyjazd do Francji, ale zrezygnowała ze względu na rozruchy, które tam trwały. Dlatego wybrała Kraków – opowiada pani Hanna.

- Ten wernisaż to było jej wielkie marzenie i bardzo przełomowy krok w jej karierze. Miała ogromne plany. Została zaproszona na wystawę do Nowego Jorku, aplikowała też na wystawę w Miami – mówi pani Aleksandra, znajoma pani Izy.

Pani Aleksandra była w Krakowie razem z panią Izą.

- Straciłam ją z oczu na chwilę. Wyszłyśmy z butiku. Iza zagadała się ze znajomą, a ja z inną z koleżanek poszłyśmy do Sukiennic. (…) Zadzwoniłam do Izy, że w takim razie spotykamy się już na obiedzie, idziemy w stronę auta i w trakcie tej rozmowy już padły strzały. My zaczęliśmy uciekać, a Iza nie miała, gdzie uciekać, bo stała naprzeciwko tego samochodu – opowiada znajoma pani Izabeli.

Kiedy pani Izabela upadała na ziemię, panował chaos. Z tłumu rozbiegających się ludzi, wychwycił ją mąż pani Ewy.

- Mój mąż podbiegł i zaczął ją reanimować, ale niestety się nie udało. Rany, które wydawały się na początku, że są powierzchowne, takimi nie były - opowiada pani Ewa.

- Mąż cały czas chodzi z myślą, że mógł zrobić coś jeszcze. Ma wyrzuty sumienia – mówi kobieta i dodaje: - Natomiast, to co najważniejszego zrobił w tamtym momencie to to, że był z panią Izabelą. Że nie była tam sama, kiedy odchodziła.

Cudem uratowała się pani Angelika, najbliższa przyjaciółka pani Izabeli, która szła tuż obok niej. Została ranna. Pogrążona w rozpaczy rodzina pani Izabeli zadaje sobie pytanie, dlaczego jej los nie dał takiej szansy.

- Nie dociera na mnie, że akurat musiała się w tym miejscu znaleźć i w tej minucie, żeby stracić życie - mówi pani Hanna.

- Iza była osobą, która kochała wszystkich, nawet tych, którzy jej nie kochali. Ona nie miała w sobie żadnego zła, żadnej nienawiści. Nie była małostkowa. Dla niej nie miały znaczenia rzeczy materialne, przyziemne. Ona żyła sztuką i miłością do dzieci. Wszystko robiła dla nich – dodaje pani Aleksandra.

- Nie radzimy sobie z tym, co się stało. Odebrano nam poczucie bezpieczeństwa, jakiekolwiek. To jest jakaś inna rzeczywistość. Obudziliśmy się w innym świecie. Nie wiedzieliśmy, czy to jest wojna, czy to jest jakiś napad. Nie wiedzieliśmy w ogóle, co się dzieje. To jest coś, co zmienia chyba człowieka zawsze - przyznaje pani Aleksandra.

Czy tej tragedii i koszmarze można znaleźć iskierkę nadziei?

- To na pewno jest moment, który coś nam odebrał, a dał nam jakąś świadomość. (…) Żyjemy w rzeczywistości, która przynosi sytuacje bardzo trudne. Różnego rodzaju niespodziewane zagrożenia, niewiadome. Oznacza to, że umiemy w tej rzeczywistości funkcjonować bez popadania w paraliżujący lęk i wycofanie – mówi Joanna Heidtman, psychoterapeutka.

- To, że w tym momencie ludzie zaczęli się zajmować sobą nawzajem powinno zostać mocno w naszej pamięci. Nie tylko pamięć o bohaterstwie i ofiarach, ale o zasobie społecznym, który powinniśmy nieść na przyszłość – podkreśla.

Więcej reportaży Uwagi! na Player.pl >>>